23 Mayıs 2014 Cuma

yitmişik bir gece



tükenir tükenmişlik de bir gün
koşarsın Erzincan'da bir kır at,
iki kır at bile olabilir
çünkü tramvay koltuğunda Edip Cansever.
aşktır yaşanan tek başına bize yalan söylediler,
ölüm de yalnızlık kadar iki kişilik olabilir.
yollardan yollara bir kadın / erkeği söylemedi ama
kadın yol.
bir diz bir omuz bir niyet hangi kötü yola girebilir.
çırılçıplağız, çırılçıplak öyle ki her yanımız dokunulabilir.
dolunayla gidiyoruz, Edip, kadın, ben
ve bu şiir her an yıkılabilir.
esmer ve küçük ve elleri de
ve buram buram adam
bu gece Haydarpaşa garında ağırlanıyor,
hüzünler ağırlıyor boynunda bu gün.
biz boğazdan geçerken her yerlerimiz uçuş uçuş
biraz daha sarsılıyor.
kum, göl biraz Kuzguncuk ve gün.
bizi dünyadan iten damarlarımız biraz daha ağrıyor.
kimi derinden affedebiliriz Nilgün,
şehir ışıklarını oramıza buramıza yakarken
ve bir akşam sefası tohumu çürümeye durmuş bir kutuda.
kimi ağırlarız daha kendi garımıza
yahut kanımızda.
su da kan da aşk da aynı anda çekiliyor
susuyoruz Edip, kadın, ben
savrulup giden, sefil ömrümüz karşısında.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder