30 Ekim 2012 Salı

Ben


Ayvansaray'da;
sıvası dökük bir duvarın dibinde ;
Dedem bir bebeği kalaşnikof gibi tutup poz verirken
Yaptı beni anamla babam

Hep esrik, hep eksik-
Tırnakları iş çıkarmasın diye hep sonuna dek kesik
Bir kız çocuğu, bir mara;
Ben. Adım Elif.

Kuşların çağrısına kulak verdim zamanla
ama ölmedim.
Yıldızlar seçtim, sokakta yüzdüm.
Ne yaptımsa-
tüm ailenin bir arada olduğu fotoğrafta poz veremedim.
Hayvan da besledim;
ama hiç bir hayvanı evcilleştiremedim.

Ne de olsa çöpe atılmak üzere
defalarca kürtaj masasına bacaklarını açan
bir kadının çekirdeğiydim.

Bir kız çocuğuydum, 
doğana dek erkek beklenen

ve
bir mara yaratmıştı dedem
o fotoğrafı çektirmekle...

Hem de 
o duvarın önünde!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder