8 Haziran 2012 Cuma

Ellerim




kızgın ve sakin bir ruhta diye gök,
yıllar huzursuz-luğun arasına sıkışıp kaldı diye,
yanaklarım boğulurken, etim yanarken sancısından/
elimden hiçbirşey gelmiyor.

Dağıtamıyor yoksunluğumu hiç bir güç
ve hiçbir güneşi hiçbir ülkenin.
herşey nasıl da ölümcül, sesim çıkmıyor-
bütün güzel çiçekler çirkin bir kaktüse dönüşüyor gece oldu mu,
kokusunu yitirdi balkonumdaki saksı,
gece
oldu mu?

elimden hiçbirşey gelmiyor.

ayrılık değil, öksüzlük değil, hiçkimse değil
ellerim acıtıyor beni.
benim ellerim.
benim gözlerim
benim saçlarım
benim kalbim,
en iyi onlar bilir çünkü nereden bükeceğini,
en iyi onlar çağrıştırır suretimde geleceksiz bir geçmişi,

gidecek gibiyim, benim düşlerim olmadan, giyinip başka birisini.
sonra
düşecek gibiyim o duvarın tepesinden, soyunup başka birisini.
denizin sustuğu yok, göğün de anladığı-

diyorum ki en çok ben yakıyorum beni
elimle
elimden
başka birşey gelmiyor.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder