1 Şubat 2012 Çarşamba

Mini Yakarış


Dünyanın bilmem kaç düzleminde

oturup çay içiyorum

içerken düşünüyorum

sen beni unutuyorsun bu sırada


sen beni unutmasan

bütün mutsuzluklar

mutlulaşacakken


sen beni unutuyorsun

ben kurabiye yiyorum

ellerim dökülmesinden korkarak

oysa umrumda olmaz;

sen beni unutmasan.


Bütün mutsuzluklar

uçuşur


bir etek gibi

yaşıyorum

evet


rüzgarı seven bir etek olabilirim anca.


İnsana dair herşeyin yitip gittiği günlerde


oturuyorum bir kaç şiir

bir kaç bin sigara

ses yok,

ten yok


oysa sen beni unutmasan

böyle mi olur bu balkonun hali?


Pervazda çiftleşen kuşlardan soralım,

böyle mi olur?


ben bir düzlemdeyim,

düzlem bende

- insan yok -

çay içip kurabiye yiyoruz.


ellerim var

onlar ikimizin elleri.

bak nasıl da ellerim kollarıma kilitli

kollarım omuzlarıma

omuzlarım yüzüme

yüzümü hatırlıyor musun?


sen beni unutuyorsun bana bakıp

göğsüme bir ağırlık çöküyor.

oysa unutmasan öyle mi?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder