1 Şubat 2012 Çarşamba

Kırgınlıklar ve Ay ve Gece




Bir kadındım, el kadar.
Yakın gecelere ve gecelerden uzak.
Kalbimin atışını duyumsuyorum,
bendir geliyor aklıma ve,
bir garip ritim...
Evet diyorum ,
"nasıl da açık ay ve gece!"
ve nasıl da benim oluveriyor aniden
ay ve gece...
Hayret biçimde düşlüyorum,
biliyorum
kırılmaz bir kere daha, kırılmış bir kadeh,
çünkü bir kere kırıldığı zaman zaten artık bir kadeh değildir,
ve yokluğunda kırmızı şarabın,
kadehe bakıyorum dalgın...
Kırgın orada,
el kadar bir kadınım diyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder