1 Şubat 2012 Çarşamba

Elif Ben


Anıyorum; sıcak bir odada,yağmurlu bir havada,camın buğusuna adımı yazdığımı/
İnsanlar uçup gitse bile,adları bir tını gibi kalıyor, ne garip! / Elif ben /

Lakin sizin isminiz yapışkan bir salyangoz gibi kulağıma yapışan,
zihinimn içinde bir o yana bir bu yana gidip geliyor.
Ben o camda mıyım hala, o yatağın içinde, yorganın altında mıyım bayım,
çünkü burada inanın şiddetle düşleniyor, lanet bir hayal* varlığınız.

Anlıyorum, terlediğimiz geceleri bu gün.
Anlıyorum kaçışlarımı ve tüm sığınmalarımı,
bana aşık olduğunuzu anlıyorum o gece,

aşkın başı da sonu da o gecede.

İnsanlar uçup gitse bile adları bir tını gibi beynimde, her yerde ne garip.
Bir bir, her birinin üstelik, ben bir yolu yürüyorum benimle yürüyorlar.
Hoş, bir yokuşu çıkıyorum, yalnız gibi/değil.
Kocaman keyifli bir sabaha beraber uyanıyoruz
/salyangoz sümüğü/ her yer yapış yapış ve isimleri dönüyor duvarlarda.

Anlıyorum, terkedildiğim sabahları bu gün.
Ve bana dönen yolları, /biliyorum/
ve yine de
Çekilmez bir ağırlığı yok adımın tınısının; / ben Elif…/...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder